My name is Dimis...

Ανακοινώθηκαν σήμερα οι κλήσεις της Εθνικής Ανδρών για τη φιλική αναμέτρηση της επόμενης Τετάρτης επί αυστριακού εδάφους.

Ο Φερνάντο Σάντος μας έχει συνηθίσει σε ένα νέο τρόπο σκέψης και δράσης, από τη μία καλώντας στην ομάδα τους πιο φορμαρισμένους ποδοσφαιριστές ανεξαρτήτως προηγούμενων συμμετοχών στην Εθνική και από την άλλη δίνοντας ευκαιρίες σε νεαρούς ποδοσφαιριστές.
Και μπορεί η επιστροφή κάποιων παικτών όπως ο Χριστοδουλόπουλος, ο Μόρας και ο Φωτάκης να ήταν πάνω-κάτω αναμενόμενη, αλλά η επιλογή των Σιόβα του Πανιωνίου, Γεωργιάδη του Πανσερραϊκού και Γιάννης Παπαδόπουλου του Ολυμπιακού (παρά την κλήση του τελευταίου στο φιλικό του Αυγούστου στο Βελιγράδι) αποτελεί μεγάλη έκπληξη.

Πάντως θα περίμενε κανείς ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη να αποτελεί η κλήση ενός άλλου ποδοσφαιριστή που στα 32 του χρόνια όχι μόνο δεν είχε μέχρι τώρα συμμετοχές στην Εθνική Ανδρών, αλλά μετραγε όλες κι όλες 16 συμμετοχές στην Α' κατηγορία. Για όσους όμως παρακολουθούν από κοντά το φετινό πρωτάθλημα της Superleague, το άκουσμα της κλήσης του τερματοφύλακα της Κέρκυρας (!) Δημήτρη Κωνσταντόπουλου, δεν προκάλεσε καμία αίσθηση, καθώς πρόκειται για ένα παίκτη που κέρδισε θέση στην Εθνική με το σπαθί του μέσα από τις εξαιρετικές εμφανίσεις που πραγματοποιεί από την αρχή της χρονιάς.

Ο Κωνσταντόπουλος σε 9 εμφανίσεις, είναι μακράν πρώτος (και) στις αποκρούσεις (51 έναντι 37 του δεύτερου Μάχο) και στα κλεψίματα (όπως τα αναφέρει η Superlegue ή μπλοκαρίσματα όπως αναφέρονται από τη Galanis sports dara για να είμαστε πιο ακριβείς). Έχει 73 έναντι 59 του Δασκαλάκη του Εργοτέλη. Επιπλέον είνα δεύτερος καλύτερος σε παθητικό τερμάτων ανά σουτ (για να δεχτεί goal πρέπει να του γίνουν 7,4 -εύστοχες- προσπάθειες, έναντι 12 του πρώτου Πάρντο που έχει αγωνιστεί όμως σε λιγότερα παιχνίδια και έχει μακράν καλύτερη άμυνα μπροστά του και άρα χειρότερες προϋποθέσεις για κάποια καλή προσπάθεια από τους αντίπαλους επιθετικούς).


Ο Κωνσταντόπουλος μέχρι το 2002 που αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στο εξωτερικό, "μέτραγε" συνολικά σε 6 χρονιές μόλις 26 συμμετοχές στις τρεις επαγγελματικές κατηγορίες της χώρας μας, όντας βασικός μόνο τη χρονιά 96-97 στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης (Γ'Εθνική). Οι καλές του εμφανίσεις στον α' γύρο εκείνης της χρονιάς, έπεισαν τους ιθύνοντες της Καλαμάτας να τον εμπιστευτούν (με το παιδομάζωμα του Παπαδόπουλου να είναι στα ντουζένια του εκείνη την περίοδο). Με τη φανέλα της "μαύρης θύελλας" συμμετείχε όμως μόλις σε επτά παιχνίδια στη μεγάλη κατηγορία σε 3 χρονιές.

 ...

Η ευρωπαϊκή περιπέτεια

Ο Κωνσταντόπουλος βλέποντας να μην παίρνει συμμετοχές ούτε στη Β' Εθνική με τη φανέλα του Αιγάλεω και της Καλαμάτας, αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη του στη δεύτερη κατηγορία της Πορτογαλίας το 2002, υπογράφοντας στη Σπόρτινγκ Φαρένσε. Η πορτογαλική ομάδα υποβιβάζεται στην τρίτη κατηγορία στο τέλος της χρονιάς με τον Έλληνα τερματοφύλακα να μη συμμετέχει ούτε σε ένα επίσημο παιχνίδι! Ο Κωνσταντόπουλος δεν απογοητεύεται και αποφασίζει να συνεχίσει την καριέρα του στην τρίτη τη τάξει κατηγορία της Αγγλίας, υπογράφοντας το 2003 στη Χαρτπουλ, υποστηρίζοντας ότι οι συνθήκες ακόμα κι εκεί είναι σε οργανωτικό επίπεδο πιο προηγμένες από ότι στα γήπεδα της Α'Εθνικής.

Την πρώτη χρονία είναι μεταξύ πάγκου και αναπληρωματικής ομάδας (reserves), τη δεύτερη χρονιά του όμως αρπάζει την ευκαιρία από το μανίκι και καθιερώνεται ως ο βασικός τερματοφύλακας της ομάδας. Η ομάδα διεκδικεί την άνοδό της στα play-off και στον ημιτελικό ο "Dimis" πραγματοποιεί εκπληκτική εμφάνιση. Αποκρούει δύο πέναλτι και οδηγεί την ομάδα του στον τελικό. Τελικά η Χαρτπουλ δεν καταφέρνει να ανέβει, αλλά ο Κωνσταντόπουλος παίρνει φανέλα βασικού σπίτι του.. την επόμενη σεζόν (46 εμφανίσεις από 28 τη χρονιά των play-off). Στο τέλος του 2006, η Χαρτπουλ υποβιβάζεται στην τέταρτη κατηγορία (League 2) παρά τις καλές εμφανίσεις του Έλληνα goalkeeper. Ο Κωνσταντόπουλος θα παραμείνει στη Χαρτπουλ και θα συμβάλλει τα μέγιστα στην επιστροφή της ομάδας στη League 1, κρατώντας ανέπαφη την εστία του σε 25 από τους 46 αγώνες που συμμετείχε. Μόνο που οι καλές του εμφανίσεις, θα του δώσουν το διαβατήριο για περαιτέρω άνοδο, καθώς η Κόβεντρυ που αγωνίζεται στην Championship τον αποκτά το καλοκαίρι του '07. Εκεί μετρά 21 συμμετοχές μέχρι να φύγει δανεικός για την ιστορική Νότιγχαμ Φόρεστ των δύο Κυπέλλων Πρωταθλητριών στις αρχές της δεκαετίας του '80. Ένας τραυματισμός όμως δεν τον αφήνει να αγωνιστεί ποτέ στη Φόρεστ. Επιστρέφει στην Κόβεντρυ χωρίς όμως να καταφέρει να ξανακερδίσει μόνιμη θέση βασικού. Αναγκάζεται να παίξει δανεικός στη Σουόνσι και την Κάρντιφ (πάντα στη Championship), αλλά συνολικά στα τελευταία δύο χρόνια θα μετρήσει μόλις 10 συμμετοχές.
Βλέποντας να μην μπορεί να καθιερωθεί, παίρνει τη μεγάλη απόφαση  το καλοκαίρι του '10 να επαναπατριστεί, 8 χρόνια μετά την αποχώρησή του από τα ελληνικά γήπεδα. Ο Ηρακλής ακούγεται ότι τον διεκδικεί, αλλά τελικά η έλευση στη Θεσσαλονίκη (πατρίδα του Κωνσταντόπουλου) του Ελευθερόπουλου, οδηγεί το Δημήτρη στην νεοφώτιστη Κέρκυρα, με της οποίας τη φανέλα πρωταγωνιστεί. Αποτέλεσμα της υπομονής του και της δουλειάς του, είναι η σημερινή κλήση του στην Εθνική παρά τα 32 του χρόνια. Άλλωστε ο τερματοφύλακας στα 32 του είναι όσο και ο στόπερ στα 27 του, στην καλύτερη ηλικία του δηλαδή. Παράλληλα τα ρεπορτάζ του Ολυμπιακού, τον αναφέρουν ως πιθανό αντικαταστάτη του Αντώνη Νικοπολίδη στο τέλος της χρονιάς.

Ο Κωνσταντόπουλος αν συνεχίσει την ανοδική του πορεία, μπορεί να αποτελέσει το πρότυπο κάθε νέου Έλληνα ποδοσφαιριστή. Μέχρι σήμερα ποτέ δεν το έβαλε κάτω, πίστεψε στον εαυτό του, δούλεψε σκληρά και τελικά βλέπει τους κόπους του να δικαιώνονται. Μακάρι όλοι οι αθλητές να έχουν τη θέληση και τη δύναμη που είχε εκείνος μέχρι τώρα στην καριέρα του και να μην απογοητεύονται στην πρώτη τους "ατυχία". Μακάρι να έχουν τη δύναμη να κυνηγήσουν το όνειρό τους και να διεκδικήσουν αυτό που τους αναλογεί.