Από καθαρά ανθρώπινη πλευρά, η πρόσληψη του Γιάτσεκ Γκμοχ ως υπηρεσιακού προπονητή του Παναθηναϊκού, νομίζω ότι αντιπροσωπεύει το όνειρο του καθένα που ασχολείται επαγγελματικά με κάτι που αγαπά.
Ποιος από εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές δε θα θέλατε στα 72 σας, όταν θα έχετε βγει στη "σύνταξη" και θα είστε στα αζήτητα εργασιακά, να σας καλέσει ένας από τους δημοφιλέστερους εργοδότες που είχατε ποτέ -και που "απασχολεί" εκατομμύρια ανθρώπους καθημερινά-, και να σας πει: "Σε εκτιμάμε για τη δουλειά και το ήθος σου και θέλουμε έστω και για μία βδομάδα να αναλάβεις εκ νέου τη διεύθυνση της επιχείρησης." Να πάρεις τον έλεγχο του "παιχνιδιού", να κρίνεις με τη σκέψη σου και τη μεταδοτικότητά σου την τύχη των εργαζομένων της εταιρίας, την τύχη χιλιάδων άλλων ανθρώπων που έμμεσα ή άμεσα επηρεάζονται από την απόδοση αυτής της δουλειάς.
Κανείς είναι η απάντηση..
Πόσω μάλλον όταν μπορεί σε αυτή τη βδομάδα να κριθεί το μέλλον της εταιρίας για την υπόλοιπη χρονιά, πόσω μάλλον που μπορεί να σου δοθεί για κερασάκι στην τούρτα η δυνατότητα να διευθύνεις τον "αγώνα" απέναντι στους καλύτερους στον κόσμο. Να σε δουν, να σε γνωρίσουν, να σε θυμηθούν, να σε χειροκροτήσουν όλοι όσοι ασχολούνται με το αντικείμενο που ασχολήθηκες σε όλη σου τη ζωή. Να ξαναγίνεις έστω και για μια στιγμή σημαντικό κομμάτι του "παιχνιδιού".
Θεέ μου τι ηδονή.. Μακάρι να μπορούσε να το νιώσει αυτό όλος ο κόσμος μία μέρα.
Από ποδοσφαιρική πλευρά, η επιστροφή του Γιάτσεκ στην ενεργό δράση ως πρώτος προπονητής -έστω και για λίγες μέρες-, είναι χωρίς λογική. Οι κακεντρεχείς θα αγχωθούν αν το Σάββατο θα δώσει στο Γρηγόρη Παπαβασιλείου χαρτάκι με παίκτες του Παναθηναϊκού του 2010 ή με αυτούς που άφησε φεύγοντας από το τριφύλλι πριν από 25 χρόνια. Τότε, με Λαφτσή, Καρούλια, Κυράστα, Ζάετς, Ρότσα, Σαραβάκο, Θαν. Δημόπουλο, Χαραλαμπίδη και άλλους πολλούς, έφτανε την ομάδα ένα βήμα πριν τον τελικό του Πρωταθλητριών. Σήμερα καλείται να διαχειριστεί προσωρινά μία ομάδα με κρίση ταυτότητας, μία ομάδα χωρίς πλάνο, χωρίς αυτοματισμούς. Το έργο του δύσκολο, αλλά ό,τι και να γίνει ο Γκμοχ στο τέλος θα έχει βγει σίγουρα νικητής.
Προσωπικά τον ζηλεύω. Κανείς δε θα πίστευε όταν πριν από 5 μήνες κάθισε ξανά στον πάγκο του Παναθηναϊκού για ένα ματς φιέστα ανάμεσα σε Πράσινους και Άσπρους, ότι θα μπορούσε να τον ξαναδεί σε πάγκο κανονικής ποδοσφαιρικής ομάδας και δη των πρωταθλητών Ελλάδας. Τελικά σε αυτή τη ζωή όλα γίνονται..
ΥΓ Περιέργως νομίζω ότι το Σάββατο ο Παναθηναϊκός δε θα παραταχθεί με λίμπερο, δε θα παίξει man-to-man, δε θα επιδιώξει αργό τέμπο και δε θα γυρνάει την μπάλα στον τερματοφύλακα. Αλλά και να το κάνει, η αύρα του πρωταθλητή Γκμοχ θα δώσει από μόνη της τη νίκη στην ομάδα του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου