Ολοκληρώθηκε η ευρωπαϊκή εβδομάδα των ελληνικών ομάδων με ανάμεικτα συναισθήματα για τους τέσσερις εκπροσώπους μας. Κανονικά η μία νίκη, οι δύο ισοπαλίες και η μία ήττα στο 90' θα έπρεπε να μας αφήνει ευχαριστημένους, όμως ο απολογισμός θα μπορούσε να είναι καλύτερος βάσει όσων είδαμε στους αγωνιστικούς χώρους.
Καλύτερο αποτέλεσμα από τον ΠΑΟΚ, ο οποίος θύμισε μετά από καιρό πώς βρέθηκε 2ος στο ελληνικό πρωτάθλημα. Μετά από καιρό είχε πολλά από τα χαρακτηριστικά της ομάδας του Σάντος. Ομάδα που ξέρει τι θέλει (νίκη και ας είναι με μισό-μηδέν), έχει πλάνο και υπομονή στο παιχνίδι της. Μετά την πολύ μεγάλη πρόκριση επί της Φενέρ στην Πόλη, ήρθε και μία πολύ μεγάλη νίκη στην Τούμπα επί της Βιγιαρεάλ που εκτός από τη δυνατότητα διεκδίκησης της πρόκρισης στους "32" του Europa League με πολλές αξιώσεις, του δίνουν και την απαραίτητη ψυχολογία για να συνεχίσει την προσπάθεια επάνακαμψης στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αν μάλιστα καταφέρει ο ΠΑΟΚ να φύγει με τη νίκη από την Καβάλα και κερδίσει και το ματς της 10ης αγωνιστικής με την ΑΕΚ στην Τούμπα, είναι πολύ πιθανόν να σκαρφαλώσει στην πρώτη τριάδα της βαθμολογίας. Απαραίτητη προϋπόθεση για να συμβούν όλα αυτά είναι να παρθεί μια οριστική απόφαση στο θέμα του προπονητή και είτε να μονιμοποιηθεί ο Χάβος είτε να βρεθεί κάποια σίγουρη λύση που δε θα έχει ημερομηνία λήξης. Κατά τη γνώμη μου όσο καλός και να είναι ο Μάκης Χάβος, με δεδομένη τη μικρή προπονητικά εμπειρία του, στο τέλος θα έχει την κατάληξη του Δερμιτζάκη. Στα πρώτα "στραβά" αποτελέσματα θα αρχίσει η γκρίνια και στο τέλος η ομάδα θα έχει χάσει άλλους 3 μήνες που στο τέλος θα του στοιχίσουν και βαθμολογικά και αγωνιστικά.
Η ΑΕΚ από την άλλη, εμφανίστηκε με δύο πρόσωπα χθες στο ΟΑΚΑ. Στο πρώτο μέρος παρά τις απουσίες έπαιξε καλά, δημιούργησε ευκαιρίες και είχε εξαιρετικούς τους Λεονάρντο και Γκέντσογλου. Αν μάλιστα ο Μπλάνκο ήταν 5 πόντους πιο μπροστά θα είχε προηγηθεί από νωρίς. Στην επανάληψη όμως μετά το πέναλτι που την έβαλε μπροστά στο σκορ, εμφανίστηκε μια άλλη ομάδα και σε συνδυασμό με την κατακόρυφη άνοδο των Βέλγων μπορεί να αισθάνεται και τυχερή που τελικά κράτησε έστω την ισοπαλία. Πραγματικό θηρίο ο Λουκάκου, και να μην ήξερε κάποιος ότι τον παρακολουθεί η Τσέλσι ως πιθανό διάδοχο του Ντρογκμπά, σίγουρα από τη σωματοδομή και μόνο του ποδοσφαιριστή θα τον παρέπεμπε στον Ιβοριανό άσο. Ο Λουκάκου είναι (;) μόλις 17 ετών και σίγουρα η ανανεωμένη -ποιοτική- εθνική Βελγίου θα επιστρέψει στις μεγάλες διοργανώσεις τα επόμενα χρόνια με τη συμβολή του. Κλείνοντας, για την ΑΕΚ αξίζει να επικροτηθεί ο ακομπλεξάριστος Χιμένεθ, που δε φοβάται να εμπιστευτεί μικρής ηλικίας ποδοσφαιριστές και δε ψάχνει για δικαιολογίες (απουσίες κλπ.). Μπορεί η ΑΕΚ να μη διεκδικήσει πρωτάθλημα, αλλά το ελληνικό πρωτάθλημα θα κερδίσει ταλέντα από τον Ισπανό.
Ο Άρης ήταν η ομάδα που χάρηκες να βλέπεις αυτό το τριήμερο. Αν οι άλλοι τρεις εκπρόσωποί μας έκαναν αθροιστικά 60 λεπτά καλού παιχνιδιού, ο Άρης σε κράταγε μακρυά από το τηλεκοντρόλ. Δέχτηκε ένα τσάμπα goal στο τελευταίο λεπτό της αναμέτρησης, αλλά πραγματικά η παρουσία του ήταν η καλύτερη από όλες τις ελληνικές ομάδες. Έκανε πολλές ευκαιρίες, κέρδισε πάνω από 10 κόρνερ σε εκτός έδρας αγώνα με τη δευτεραθλήτρια Ευρώπης του 2002 και η εικόνα του παιχνιδιού μόνο για ήττα δεν ήταν. Εξαιρετική δουλειά από τον Κούπερ, είναι φανερό ότι αυτή η ομάδα έχει αγωνιστική ταυτότητα και παίζει για να δημιουργήσει και να σκοράρει. Κρίμα που δεν κατάφερε κάτι καλύτερο χθες, για το καλό του ελληνικού πρωταθλήματος θα πρέπει να συνεχίσει στο ίδιο τέμπο και εντός των τειχών..
Τέλος, για τον Παναθηναϊκό τα έχουμε ξαναπεί, παρουσιάστηκε μιια ομάδα άτολμη, με μοναδικό πλάνο να μη δεχτεί goal και αν τύχει να πετύχει ένα τέρμα στην αντεπίθεση. Σωστή αντιμετώπιση, αλλά μόνο αν έπαιζες με την Μπαρτσελόνα ή την Ίντερ και μόνο αν δεν "καιγόσουν" για τη νίκη. Ήταν ένα παιχνίδι που σε λίγους μήνες κανένας δε θα θυμάται (όπως και το πρώτο ματς με τους Ρώσους).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου